Vitrectomie. Het blijft een ingreep met veel haken en ogen. De meningen zijn verdeeld, maar voor glasvochttroebeling is het voorlopig de enige definitieve oplossing. Op mijn forum wordt volop gediscussieerd en gepraat over deze ingreep, maar nergens op het internet is een uitgebreid ervaringsverhaal te vinden van iemand die ook daadwerkelijk vitrectomie heeft ondergaan. Met enige trots kan ik dan ook melden dat mijn website deze primeur heeft met dank aan Kurt uit België. Kurt is sinds de start van deze website al een vaste bezoeker en met enig overleg is hij bereid gevonden om zijn ervaringen op papier te zetten en met u te delen. Hopelijk verschaft het verhaal van Kurt u een betere kijk op het vitrectomie-gebeuren. Ik wens u veel leerzaam leesplezier toe!   Het begon allemaal ruim twee jaar geleden… Op een koude grijze wintermiddag van januari 2005 zit ik samen met een collega een kopje koffie te drinken in de kantine. Het was opvallend grijs weer. Ik kijk naar buiten en zie tot mijn verbazing een klein vuiltje in mijn zicht, het leek wel een kronkelend horizontaal streepje, recht in het midden van mijn linkeroog. Ik merk het op, sluit mijn oog en wrijf het weg zoals ieder mens dat doet wanneer iets in zijn oog zit, zomaar zonder na te denken. Ik tracht het gesprek met mijn collega voort te zetten maar nee, toch nog even wrijven want het vuiltje is nog niet uit mijn oog en het is zo irritant om iets in je oog te hebben, nietwaar? Ik wrijf en wrijf en wrijf, maar helaas. Ik kon me er gemakkelijk bij neerleggen totdat enkele dagen later in het andere oog een soortgelijk vuiltje in mijn zicht verschijnt. Ook deze kon ik onmogelijk verwijderen door even te wrijven. Ik besefte al vlug dat er meer aan de hand was en besloot een afspraak te maken met mijn oogarts. Zoals je weet kan een afspraak met je oogarts lang op zich laten wachten als je geen acuut probleem hebt. Weken gingen voorbij en tot mijn verbazing en ergernis moest ik vaststellen dat er een oppermacht bezig was mijn twee kerngezonde ogen te vullen met slierten, puntjes en grauwe grijze massa’s. Ik werd er helemaal gek van. Ik ging ervan uit dat als ik maar vlug naar de oogarts kon die dingen wel uit mijn ogen zouden verdwijnen, maar dat viel even tegen. Ik herinner me nog het eerste bezoek aan de oogarts. Alvorens ik in de wachtzaal plaats nam wilde ik met zekerheid kunnen zeggen dat het geen illusie was. Ik keek eerst even buiten in het felle licht, zodat ik mijn verhaal hard kon maken en kon vertellen waar ze zich precies bevonden, zodat de arts ze van mijn lens zou kunnen vissen. Hoe naïef van mij! Het bezoek werd een diepe teleurstelling en tegelijk een mijlpaal in mijn leven. De ellende begon, de diagnose was ‘floaters’ of glasvochttroebeling. “Sorry, niets aan te doen, je moet er mee leren leven” vertelde de oogarts mij. Help! Ik wilde helemaal niet leren leven met die dingen in mijn ogen, ik werd er gek van!. Het leek allemaal wel surrealistisch. De situatie werd op dat moment compleet uitzichtloos voor me, niemand erkende het probleem. Ik beeldde het me in; “Het zal zo erg wel niet zijn” kreeg ik van mijn omgeving te horen. “Als een oogarts zegt dat er niets aan te doen is, vergeet het dan maar.” Maar ik zou Kurt niet heten, alvorens ik zou rusten moest ik een oplossing gevonden hebben voor mijn probleem. Ik begon te zoeken, want de floaters namen compleet bezit van mijn doen en laten. Mijn leven stond van de ene op de andere dag op zijn kop. Geen tien minuten gingen voorbij of er stonden wel vijf minuten in het teken van die krengen. Ik kan moeilijk op de juiste manier verwoorden hoe triest mijn bestaan er vanaf die dag uitzag. Het werd een ellende, niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn partner, collega’s, mijn werk en mijn levenskwaliteit. Alles leed eronder en soms wel zo extreem dat het me op de rand van een depressie duwde. Ik stapte van de ene arts naar de andere. Ik heb van alles geprobeerd, een ontgiftingskuur met Aloë Vera, sporten, ontstressen, medicijnen, maar niets wilde helpen. Ik bleef maar zoeken naar een oplossing… tevergeefs. En toen viel het woord ‘vitrectomie’. Er was een oplossing, maar het was drastisch en niet goedkoop. Mijn oog met een naald doorboren via deze methode oversteeg mijn verbeelding en ik zag het daarom niet als een optie. Toch bleef het aan me knagen. Elke dag vechten tegen de moeilijke situatie, God wat had ik het moeilijk. Ik heb er tranen voor gelaten. Waarschijnlijk heeft dit laatste dan ook de knoop voor mij doorgehakt om toch maar eens te gaan praten met Prof. Dr. Peter Stalmans van de afdeling oogziekten aan het Universitair Ziekenhuis te Leuven. Wat had ik namelijk te verliezen? Dr. Stalmans was de enige arts die het probleem ‘floaters’ erkende en er eventueel iets aan kon doen maar het was voor mij nog steeds een hallucinant idee. Maar goed, op naar Leuven voor mijn eerste bezoek. Het gesprek verliep uitermate goed. De arts was bereid me te helpen als ik echt wilde en ik had het geluk over de juiste verzekering te beschikken die elke euro betaalde. Wat kon ik nog meer verlangen? Ik wist ondertussen dat er een oplossing was maar wat voor eentje… slik! Weken gingen voorbij en er veranderde niets. Ik kon me er niet overheen zetten, de floaters waren een regelrechte ramp. Ik besloot voor mezelf dat het zo niet verder kon en heb dan uiteindelijk de knoop doorgehakt.   Enkele maanden later… Het was vroeg in de ochtend, een vriend van me bracht me met de wagen naar het ziekenhuis in Leuven. Op zich voelde ik me kalm, ik was erg nieuwsgierig naar het hele gebeuren en natuurlijk in hoopvolle verwachting naar het eindresultaat. Inschrijven aan de balie, even wat papierwerk en daarna mocht ik dan naar de afdeling… tweede verdieping, kamer 213. Ik was onder de indruk van de sympathieke verpleegsters. Lieve mensen die dames. Net aangekomen besloot ik om me te installeren op mijn kamer. Ik mocht me hier wel eventjes thuis voelen dacht ik. Ik pakte mijn tas uit en trok mijn OK-jasje aan. Daar lag ik dan, denkend, wachtend, ogen dicht, ogen open, geen enkel spoor van angst noch twijfel. Ik was op dat moment olympisch kalm. Mijn grootste ergernis was de dorst en de honger en ik kon wel wat slaap gebruiken maar beide bleven een onverzadigbaar verlangen. De tijd ging voorbij. Ik was al een poos alleen op de kamer, nadat een verpleegster langskwam met een kalmeringspilletje en een pilletje dat achter mijn ooglid werd geplaatst om mijn pupil te verwijden voor de operatie. Toen begon ik stilletjes te beseffen dat het moment van de waarheid was aangebroken en ja hoor, een korte tijd na mijn onbezorgd rondturen door de kamer ging de deur open en kwamen er twee dames mij met bed en al ophalen. Ik kon het aan, geen zorgen. Ik voelde mijn hart een klein beetje sneller slaan, maar alles was onder controle. Daar gingen we dan. Na enkele meters ziekenhuisruimte doorgerold te zijn hoor ik in de verte de ‘piep’ van de hartmonitor. In een mum van tijd werd ik zo alert als maar kon zijn. “Nu gaat het gebeuren!” Ik voelde me opeens heel ongemakkelijk en had zoiets van “is mijn probleem wel ernstig genoeg om daar op die operatietafel te gaan liggen?”. “Ben ik niet flauw aan het doen?” Natuurlijk kon ik nergens meer naartoe en liet ik er niets van merken maar wat begon ik het opeens warm te krijgen. “Ze gaan mijn oog operen!” Ik vond het bizar dat ik eerder op de dag kalm was geweest en dat de situatie nu zo confronterend was geworden. Ik stapte van mijn bed over op de operatietafel. Nog steeds vroeg ik mezelf af of het wel verstandig was. En toen gebeurde het. Ze begonnen met een paar mensen aan me te werken, waardoor ik op de een of andere manier bevestiging kreeg dat ik inderdaad recht had op een oplossing voor mijn probleem, het probleem dat mijn leven verziekte. Ik kreeg mijn infuus, een dekentje over mijn benen, klevers voor de monitor en langzaam kwam ik weer met beide voeten op de grond. Het was in orde, ze gingen me immers helpen en ik was hier niet omdat ik een verwent nest zou zijn, maar omdat ik met een probleem zat. Nadat ik onder de indruk was van de lieve ogen van de vrouwelijke anesthesist voelde ik me al stukken beter. Langzaam voelde ik me rustig worden. Ondertussen was Dr. Stalmans gearriveerd. Als zijn team me niet op mijn gemak had kunnen stellen, dan had hij het wel gedaan met zijn kalme uitstraling. Dr. Stalmans heeft me nog aangesproken net voordat ik onder narcose werd gebracht, maar ik weet niet meer wat zijn woorden waren.   Ik werd weer wakker… De pijn was aanwezig maar ze was te verdragen. Ik had het erger verwacht. Mijn oog zat dicht met verband en een plastic kapje. In het licht dat door het doorzichtige kapje en het witte verband schijnt zag ik een luchtbel. Net een zwarte rubberen dichtingsring van een waterkraan wat ik eigenlijk best grappig vond. Dr. Stalmans kwam binnen om te kijken hoe het met me ging. Een korte evaluatie van de ingreep: “Alles was goed gegaan, nu is het een kwestie van in alle rust genezen”.   Hier lag ik dan in een ziekenhuis, een eind van thuis Ik voelde me slaperig en suf van de narcose en had pijn. Al die dingen voor een probleem dat alleen ik samen met Dr. Stalmans als écht heb ervaren. Mijn omgeving kende het niet, kon het niet inschatten en durfde het zelfs weg te lachen, maar hier lag ik dan, had ik spijt? Geen minuut! Ik voelde me gelukkig en was blij dat ik heb vastgehouden aan mijn standpunt. De operatie was voorbij en ik was nog zekerder van mijn zaak dat dit echt was wat ik wilde. De eerste dag ging voorbij met aansluitend een rustige en relatief pijnloze nacht. Ik kon redelijk goed slapen. De dag daarop mocht het verband van mijn oog en het werd met de nodige aandacht verzorgd en gecontroleerd. Het was een interessante ervaring. Het oog was vanzelfsprekend nog geïrriteerd toen men het ging onderzoeken, maar de pijn viel best mee. Ik herinner me nog goed dat ik na de testjes met volle aandacht mijn oog heb bestudeerd in het daglicht aan het raam van mijn kamer, wat natuurlijk wel pijn deed maar ik wilde het zien. Inderdaad, het was een wereld op zich. Het oog zat vol met dansende celletjes. Als ik in het licht van een lamp keek leek het alsof er een motortje de vloeistof in mijn oog rond draaide, waarschijnlijk door de bewegingen die ik maakte met mijn ogen. Dan ook nog die zwarte ring natuurlijk, heel bizar allemaal. Ik had echter geen schrik. Ik had er vertrouwen in dat het goed ging komen. Uiteindelijk mocht ik op dag drie naar huis. Mijn oogdruk was in orde en het oog zag er opmerkelijk goed uit, zowel aan de binnen- als aan de buitenkant. Ik kan weinig nieuwe dingen vertellen over de herstelperiode. Ik ben uiteindelijk twee weken thuis geweest. De eerste dagen merkte ik al vlug dat het luchtbelletje verkleinde en zichzelf in drie belletjes splitste. Na een week waren ze volledig verdwenen. Ook de ontstekingscelletjes verminderden aanzienlijk na enkele dagen. Het leken net floaters maar dan veel wispelturiger. Het zijn allemaal kleine zilverachtige/zwarte puntjes en ze veranderden voortdurend van plaats. Het genezingsproces liep mooi synchroon. Mijn zicht werd scherper, de pijn werd zachter en het wit van mijn ogen werd weer wit. Na twee weken leek het ergste achter de rug. Het oog moest weliswaar nog genezen aan de binnenkant, maar ikzelf had bijna geen last meer, op enkele ontstekingscelletjes na. Ik moet toegeven dat die laatste celletjes erg hardnekkig waren, ze wilde maar niet verdwijnen. Het heeft uiteindelijk toch vier à vijf maanden geduurd alvorens ze allemaal verdwenen waren. Vandaag de dag zijn beide ogen geopereerd en floatervrij. Mijn tweede operatie heeft een half jaar later plaatsgehad en is vergelijkbaar met de eerste. Ik durf zelfs te stellen dat het tweede oog gemakkelijker genas dan het eerste. Wat nu ruim twee jaar geleden compleet uitzichtloos was, is nu volledig verdwenen uit mijn leven. Het torenhoge probleem van toen is nu gewoon weg! Mijn verhaal is natuurlijk wel erg subjectief en de ervaring geldt alleen voor mezelf. Ik besef dat ik geluk heb gehad. Ik heb twee gezonde ogen met een goed zicht en dat helpt natuurlijk complicaties voorkomen. De herstelperiode van beide ogen was voor mijn ervaring opmerkelijk kort. En toch, nu nog bestaat er een kans dat ik last krijg van staar, maar als ik kijk naar de periode van waar ik kom… Bij een eventuele staaroperatie op den duur krijg ik een kunstlens en een bril om te kunnen lezen. Dat laatste is in het geval als ik aan beide ogen cataract zou krijgen. Dan heb ik pech gehad, maar voor mij zal het nooit zoveel pech zijn als het feit dat ik de rest van mijn leven moet slijten met twee ogen vol met floaters. Bedankt Dr. Stalmans Groeten, Kurt   Aan dit verhaal kunnen geen rechten ontleend worden. Het is slechts een persoonlijke ervaring die per ingreep kan en zal verschillen. Wanneer u een ingreep overweegt moet u dit doen op basis van persoonlijke overtuiging. Dit verhaal vertelt over een positieve uitkomst, maar er zijn ook genoeg gevallen bekend, waarin men met meer complicaties te maken kreeg. Er dient in acht te worden genomen dat veel artsen terughoudend blijven als het om een vitrectomie gaat en dat is niet zonder reden. Terug